Gorące tematy: Ryszard Opara: „AMEN” Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
393 posty 1998 komentarzy

RP - Primum Non Nocere

Ryszard Opara - Polak. Patriota. Humanista.

AMEN - Biografia Naukowa - Odcinek 80

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Najgorszą męką, każdego życia, jest świadomość codzienności, umierania i przemijania. Niestety, nie można tego zatrzymać. Nawet na chwilę. Chociaż niektórzy twierdzą, że chwila jest wiecznością...Ale nie mają na to dowodów.

BRAZYLIA - Uroki Ziemi - Karnawał w Rio de Janeiro Iguazu Falls 

Mój powrót z wód oceanów i Amazonki do tragizmu ziemskiej rzeczywistości nastąpił poprzez Salvador de Bahia, które uderzyło niespodziewanie moje wszystkie zmysły i marzenia – brudem codzienności, pospólstwem walki o byt i przetrwanie...
Dawna stolica Brazylii, miasto założone przez Portugalczyków pod koniec XVI wieku, w początkach kolonizacji. Prawdziwy i kompletny bałagan, wszystkiego co pod słońcem możliwe.
Miasto niesamowitych kontrastów; z jednej strony, przepiękne stare budowle, pamiętające czasy Baroku, piekne też plaże a z drugiej strony prawdziwa Afryka-dzika.
Mieliśmy tam trzy dni przerwy, przymusowego postoju z powodu jakichś tam awarii klimatyzacji.
Było więc dość gorąco na statku, choć bryza Atlantyku i dobrze schłodzony szampan jakoś ratowały niepokoje ulicznie i wszelkie niepewności jutra.
Wolałem nie wychodzić na miasto, które jest ponoć bardzo popularne wśród turystów. Być może się mylę albo nawet przesadzam...choć z zawodu nie jestem ogrodnikiem. Powiem jedno: jeszcze nigdy i nigdzie nie widziałem tylu złodziei i „ku..w” na ulicach, uprawiających swoje zajęcia bezkarnie. A policji ani służb porządkowych, nie można było uświadczyć. Pewnie byli na plaży a może na zwolnieniach lekarskich czy może nawet na urlopach...
Moje dalsze wspomnienia stamtąd pominę milczeniem rozczarowania: powrotu – z Raju na Ziemię.

Z naprawdę wielką radością, dowiedziałem sie dnia trzeciego i to od Kapitana, że już tego wieczoru... wypływamy na Ocean – do najbardziej znanego zakątka Brazylii...Rio...

Rio de Janeiro; to kompletna inność, przeciwieństwo rejonu Amazonii. Miasto ciekawe i właśnie niesamowite w swej odrębności. Nieskończoność wszelkich kontrastów nowoczesności, przepychu, obok skrajnej nędzy, biedy oraz wszechobecnej przestępczości. No i pomimo naturalnej skłonności do zabawy i używania życia – w oczach ludzi widać rewolucję przyszłości, która zdarzy się wkrótce.

Byłem w Rio wiele razy ale niezapomniany był właśnie ten pierwszy, kiedy płynąc wokół kontynentu statkiem pasażerskim zobaczyłem miasto od strony oceanu. Było piękne, późno-letnie popołudnie...
Zachodzące słońce cudownie oświetlało miasto...Cała zatoka i wejście do portu zapierały dech.
Są chyba jeszcze piękniejsze, niż mój ukochany Sydney Harbour; a może nawet i cuda wód Vancouver.
Nie wiem, może to była kwestia nastroju tej chwili; podlanej bąbelkami francuskiego szampana a może
pory dnia i roku albo też „suma summarum”...
To popołudnie i te widoki zapisały się na trwałe w albumie fotograficznym mojej pamięci...

Miasto Rio usytuowane na falistych wzgórzach, sprawia wrażenie... ciągłości, przedłużenia Oceanu...
Kolory ziemi i oceany zlewały się w jedność – a wszelkie struktury i budowle były wariacją fal wody.
Patrząc na Rio od strony Atlantyku, po prawej stronie najpierw widać „Górę Cukrową” (Sugar Loaf) a w dystansie wzgórze „Corcovado”, ze słynną, olbrzymią rzeźbą, przedstawiającą postać Chrystusa z otwartymi ramionami, zapraszając serdecznie oraz miłosiernie wszystkich przybyszów i wiernych tambylców.

Od frontu, między wzgórzami rozciąga się miasto, zawsze pełne życia i wigoru, bez względu na porę dnia i nocy, które od strony morza zaczyna się słynnymi plażami: – Copacabana...obok Ipanema.
Po przeciwnej stronie błyszczą się ciemnawe góry na których zawsze wiszą białawe chmury.
Spoglądałem na to wszystko bez tchu...jak na bajkę – poezję...historię „Tysiąca i jednej nocy”...

Znalezione obrazy dla zapytania rio de janeiro

 
Rio de Janeiro...ma w sobie wszystkie odcienie; barwy i blaski, kolory i zmory; ekstazy rozkoszy ale i cierpienia; długie i ostre ciernie istnienia oraz wszystkie możliwe odcienie bólu, w procesie tworzenia.
Wspaniałe wieżowce, przepiękne rezydencje, ulice i parki...a obok...Favelas, dzielnice skrajnej biedy, można zobaczyć tylko zza szyb uzbrojonego wozu policyjnego – tam wszystko jest możliwe, a żadne prawo nie działa. Pieniądze, koteria i instynkt przetrwania dyktują wszelkie racje bytu; oczywiście wszystko pod kontrolą niezorganizowanych grup przestępczych...
Wychodząc na ulicę biedoty, lepiej nie nosić ze sobą żadnych precjozów ani cenności, nie mówiąc o pieniądzach; zawsze najlepiej przebywać w zorganizowanej grupie. Jeżeli przez przypadek, coś się ma przy sobie, najlepiej od razu, bez przetargu, protestów...oddać to w ręce miłościwie tam panujących.
Wszystko oczywiście, jeżeli chce się wyjść bez szwanku...Mówimy o favelas.

W dzielnicach dobrobytu, pilnie i dobrze strzeżonych – wszystko jest dozwolone; choć może luksusy w domach, dzielnicach nadmorskich, np. Leblon mocno przez media przesadzone.
Widziałem o wiele lepsze w Sydney, Miami, Nicei. Jedzenie i restauracje, na mój gust... raczej średniej klasy.
A może to tylko kwestia wyobraźni, czy przyzwyczajenia jaźni...

W jednej z nich, w słynnym hotelu Copacabana poważnie się zatrułem - chyba jakąś egzotyczną rybą.
Źle się czułem już w restauracji; 2 godziny potem zasłabłem...po raz pierwszy i mam nadzieję ostatni w życiu.
A kiedy żona zadzwoniła nocą, do recepcji z prośbą o pomoc, nie zapytano jej wogóle czy żyję lub co mi dolega. Tylko jedno pytanie czy mam ubezpieczenie medyczne. Najważniejsze bowiem dla lekarza w Brazylii jest – czy pacjent ma czym zapłacić...

Było to bardzo dla nas przykre, tym bardziej, że rankiem mieliśmy samolot nad słynne wodospady Iguazu Falls. Udało mi się jednak przeżyć słabość i zapaść własną; ignorując bezduszność personelu.

Podróż samolotem miałem też dość przykrą, mając niekontrolowane nudności ale też to przeżyłem. Znowu...jedyny i pierwszy raz w życiu...
A naprawdę było warto powalczyć z własnymi słabościami – aby zobaczyć te super cuda natury..

Znalezione obrazy dla zapytania iguazu falls

Widziałem już przedtem największe wodospady świata (Niagara, Wiktoria); najwyższy Angels Falls, w Wenezueli, kilka razy obleciałem samolotem. Chciałem koniecznie zobaczyć Iguazu Falls, ktore leżą na granicy Argentyny, Brazylii i Paragwaju - imponując swoim rozmiarem i niesamowitością.

Wodospady tworzą wody malowniczej rzeki Iguazu, które spadają z kamiennych wyżyn, na szerokości kilku kilometrów w dół (około 100 metrów) - na rozlewiska płaskowyżu a potem, z powrotem...oraz z wielkim spokojem wpływają do właściwego koryta i ujść sobie do Parany...drugiej, największej po Amazonce rzece Ameryki Południowej. (Dugość Parany 4700 km; ponad 4 razy więcej niż Wisły).

Rzeka Iguazu i jej burzliwe wodospady są jak życie...pływając po niej; patrząc na zmiany i zjawiska –
nasuwały mi się jakieś dziwne analogie - do mojego, własnego życia...

Wokół wodospadów były tropikalne puszcze, egzotyka natury wodno-ziemskiej; bezmiary spienionej, spadającej wody, wszystko pokryte błękitnym niebem - zawsze przystrojonym tęczą. Nigdy, nigdzie więcej nie widziałem takiej tęczy... Prawdziwe poematy przyrody.
Szkoda, że byliśmy tam zaledwie 7 dni. I chociaż spędziliśmy je w większości na łódkach, na rzece, w pobliżu wodospadu i chociaż w powietrzu wokół pełno było kropel mgły tajemniczej... –
(No i też wszędzie były widoczne opary....było nas wtedy tam - ośmioro Oparów).

Brak mi było jednego - kąpieli w jeziorze, przy wodospadzie; kontaktu z naturą wody. Nie wolno było!
Chciałem tam zostać dłużej, chciałem też przejść wokół topieli, ale...już nie było czasu.


Znalezione obrazy dla zapytania karnawał w rio


Karnawał w Rio De Janeiro

Trzeba było wracać na... Karnawał w Rio, tradycyjnie odbywający się w ostatnią sobotę przed środą i Popielcem. To również niesłychanie barwne i pełne życia zjawisko, które jest możliwe, tylko chyba w takim mieście.
Mieście, państwie ludzi, którzy czują rytm natury; bicia życia i muzykę istnienia.
Są ludzie w Rio a nawet grupy, stowarzyszenia, które właściwie cały rok żyją tylko Karnawałem.
Jak skończy się jeden a oni zdążą wytrzeźwieć...rozpoczynają pracę nad następnym. I tak robią całe życie. Przygotowanie strojów (a każdy musi być inny) oraz samej parady, to też prawdziwa sztuka.
No i samba, którą Brazylijczycy a zwłaszcza Brazylijki mają w biodrach i w całym ciele. One to czują instynktem, w każdej komórce życia.
Dzień karnawału, sobota – to już jest orgia; kolorów, muzyki, rytmów wyuzdania i dekoracji.
Naprawdę warto zobaczyć, przeżyć.
Chociaż raz, na chwilę zapomnieć o prozach, rozporkach życia...

Muzyka, rytmy i stroje w ostatni weekend karnawału – każdego roku tak samo i całkowicie inaczej – to naprawdę niesamowite wrażenia, które trzeba przeżyć aby je zrozumieć...

Patrząc na rozliczne parady młodości, uroku i wdzięku, w rytm wszechobecnej samby, człowiek musi przez chwilę naprawdę pomyśleć, odrywając się na chwilę od własnej rzeczywistości:

Najgorszą męką, każdego życia, jest świadomość codzienności, umierania i przemijania.
Niestety, nie można tego zatrzymać. Nawet na chwilę.
Chociaż niektórzy twierdzą, że chwila jest wiecznością...Ale nie mają na to dowodów.

Koniec Odcinka 80
Ryszard Opara
 

KOMENTARZE

  • @Autor
    "Chciałem tam zostać dłużej, chciałem też przejść wokół topieli, ale...już nie było czasu."

    Jak to w życiu.
    Też wielu chciałoby zostać dłużej, a tu ...
  • Coby nie mówić
    fawele mają przyszłość - nawet u nas. Widzę niemal codziennie - jak rozrasta się zastęp bezdomnych w mieście.
    Wniosek?
    Przez fawele do jaskini.
  • @Ryszard Opara
    .
    Najgorszą męką, każdego życia, jest świadomość codzienności, umierania i przemijania.
    Niestety, nie można tego zatrzymać. Nawet na chwilę.
    Chociaż niektórzy twierdzą, że chwila jest wiecznością...Ale nie mają na to dowodów.

    Najgorsza męka dla człowieka to siłowa niewola rozwoju.

    Niewola ograniczająca rozwój równowagi kultury demokracji do trzech podmiotów przez 2400 lat jest dzisiejszym koszmarem, lub możliwym stoperem.

    A chwila jest wiecznością. W chwili oczekiwania pierwszego otwarcie spadochronu, zobaczyłem wyraźnie całe swoje życie od najmłodszych lat.

    Serdecznie Pozdrawiam
  • A CZY W TYCH BRAZYLIJSKICH OPARACH SPOTKAŁES ...PIRATÓW?
    Opisujesz Ryszardzie twwoje doświadczenia z Brazyli ale piszesz też , że widziałeś złodzieji tam dużo!Pływałeś statkiem a nic tam nie ma o piratach , czyżby tam na tych akwenach ich nie było?Dziwne to mi się wydaje , możesz coś sobie przypomnisz w tym temacie ?
    Czerwony Korsarz

    Morskie Drużyny Strzeleckie
    Kontradmirał
    Sławomir Ziembiński
  • @Czerwony Korsarz z Gdańska 14:55:31
    Szanowny Panie Admirale,

    Przykro mi bardzo, ale pomimo rozmaitych anomalii społecznych oraz nieskończonych wprost wariantów ludzkich - piratów ani korsarzy z piekła rodem w Brazylii - nigdy nie spotkałem.

    Być może ukrywali się przede mną a być może byli akurat na wymarciu czy też nawet urlopach.

    Owszem było wielu pospolitych złodziei - ale to nie to samo.

    Przykro mi, że Pana rozczarowałem...

    Pozdrawiam i AHOI

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930